28/4/14

Χρόνια πολλά, καθίκι


Καθίκι,
Ένα βράδυ, 
ανάμεσα σε μία από τις αϋπνίες μου
ανάμεσα σε δύο χώρες
-το ένα πόδι εδώ και το άλλο εκεί σου λέω-
παραπάτησα στο σκοτάδι,
μπλέχτηκα στα καλώδια
-στο λέω για να μη νομίζεις-
και βρέθηκα στη μικρή γωνία 
του δανεικού μου γραφείου,
σχεδόν ανεπιτήδευτα.
 -Έχεις δίκιο σε κούρασα...
Άρχισα να κλαίω δάκρυα ντροπαλά
που όταν ξεθάρρεψαν πια
μπορούσες να με ακούσεις να ψιθυρίζω κάτι αθόρυβα αναφιλητά
αυτά που ξέρεις πως μόνο ο εαυτός σου μπορεί να ακούσει.
Στη σχέση μας, ακούμπησα σ' αυτή και ναι πάντα πίστευα πως είχα ακόμα μια ευκαιρία...
Με τα πολλά μιξοκλάματα 
-αυτά της στιγμής στο λέω για να μη νομίζεις-
Θυμήθηκα τις φορές που έμπαινα με απελπισία
στα πούλμαν να γυρίσω πίσω.
Ποτέ δεν σου είπα πόσο πολύ έκλαιγα.
Τι αδίστακτα που ήταν τότε τα δάκρυα;
Μπορεί ποτέ να μη σου είπα.
Το κεφάλι μου κολλημένο στο τζάμι 
και εγώ να κερνάω τον εαυτό μου 
όσο πόνο μπορείς να φανταστείς.
Ξέρεις,
απερίσκεπτα και ανεπιστρεπτί
όπως κάνουν οι έφηβοι.
Σχεδόν, χωρίς λόγο.
Όλες αυτές οι διαδρομές μέχρι να φτάσω αεροδρόμιο 
έμοιαζαν με μικρές
αποτυχημένες
απόπειρες αυτοκτονίας.
Καθίκι,
 -ίσως να ξέχασα να σου πω πως είσαι όντως ο καλύτερος άνθρωπος που γνώρισα.
Μαζί σου υπήρξα 
ο πιο ξεροκέφαλος αυτόχειρας.
Ποτέ μου δεν έβαλα μυαλό.
Αναρωτιέμαι,
μέτρησες ποτέ 
πόσους μικρούς θανάτους βιώσαμε;
Και έτσι, για να μη νομίζεις
απόψε
το ομολογώ
είμαι με το ένα πόδι εδώ
και το άλλο στον τάφο.

Μετά συνέχισα να κλαίω για πολλή ώρα ώσπου δεν άντεξα ούτε η ίδια να ακούω τον εαυτό μου και προσευχήθηκα να ξημερώσει ο Θεός τη μέρα.

 ΥΓ. -Συγγνώμη. Το ξέρω πως δε θα πρεπε να σου στείλω άλλα δεν μπορούσα
Γιατί απόψε 
γελάω καθίκι.



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου